hule ka balbon!

“nong! nong!” sabi ng pamangkin ko habang dinamba ako sa katawan para gisingin ako. bumangon na rin ako dahil maiinit na. nagtanghalian at nagbihis para pumunta ng starmall para mag “gym”.

(naiimagine ko nang tumatawa si beth at sasabihin nya: ULOL! gym gym ka pa jan! dota lang katapat mo! ahaha!)

ahah! hindi sha nagkakamali. 3 oras akong naglaro at pagkatapos ay naglibot na ako ng shangrila. at ang routine ko sa shagrila eh food trip, maglibot sa 5th floor at tumambay sa 6th floor sa tabi ng starbucks. bibili ng kape at uupo lang ako sa isa sa mga upuan nila doon ang maglalaro ng psp. hehe laro nanaman.

dahil sa lapit lang ng bahay namin naglalakad na lang ako pauwi. Nilakad ko talaga pauwi. at wala ang aangal! hahah! kasi 200 na lang natira sa wallet ko. sayang pwede nang pangbaon mamaya pagpasok ko.

nagmadali ako pagbangon dahil nakatulog ako paguwi ko. tumae, naligo, nagbihis tapos umalis na ko ng bahay.

tinahak ko na ang kahabaan ng edsa mula mandaluyong hanggang makati. (wow haba!) naka kanan na ako sa buendia at papalapit na ng kalye ng paseo. medyo malayo pa ako sa intersection nang naggreen light. nakalagpas na ako’t nakita ko na ang dilaw na ilaw at dali dali ang mamang nakadilaw na uniporme sa pagkampay ng kanyang kamay sa akin, waring isang pokpok sa makati ave na naghahanap ng mapipickup. at nagpapickup naman ako. hahah.

“alam nyo naman ho na kapag nagdilaw na eh slow down na diba?”

“oho alam ko po. pero bago pa magdilaw nalagpas na ako sa linya.”

“hindi ho, dilaw na. makita nga ng lisensya.”

sabay abot ng lisensya. tiningnan nya ang lisensya ko’t nilabas ang paniket nya. sa panahong iyon napagisip ako.. dilaw na nga ba? ako ang huli sa mga nakatawid pero alam kong green pa yun. pero mukang hindi papatalo tong mamang to.. mukang gutom na rin ang itsura’t gusto nang makaquota. kung makikipagareglo ako isang daang piso kaya pwede? wala nang laman din ang wallet ko. alangan namang sabihin ko kay manong mapsa na: “pwede bang magwithdraw muna ako jan sa bpi tapos iabot ko na lang sayo?” baka naman umbagin pa ako.

sabay lapit ulit ni manong mapsa.

“nahuli na po ba kayo dito sa makati?”

“hindi pa”

“ganito yan. magseseminar ho kayo ng 3 araw at tutubusin nyo ho ito pagkaraan ng seminar ninyo.”

(anak ng teteng, seminar pa. at tatlong araw pa!)

naisip kong its all or nating na ito. ipaglalaban ko ang lisensya ko sa halangang 200 pesos. sana kumagat ang loko. “manong baka naman ho pwede nating maareglo ito sa two hundred? hassle na ho kasi kung magseseminar pa ako.”

“callcenter ka ba nagtatrabaho?”

“oho”

“pang gabi?”

“oho”

“edi walang problema na hindi ka makakapagseminar.”

hindi nakalusot. isa pa nga..

“oo nga ho. e kaso ho bukas ihahatid ko ate ko sa opisina nya. wala naman hong ibang magddrive. etong dadating na weekend uuwi kami isabela. matagal na po itong plano eh. kung next week pa ho. wala pong magddrive sa nanay ko. cge na po baka naman po pwedeng maareglo na lang po sa 200? wala na ho akong pera din. bukas pa ang sweldo.” (naku po papa Jesus patawarin nyo po ako sa mga kasinungalingan ko with matching best actor..)

“iho, ang 50% ang kumisyon namin dito. kung ang tubos mo sa lisensya mo ay 2500 naku eh wala pa yang 200 mo.”

“ay shet..” tahimik kong sinabi sa sarili…

nagtagal ang pagrarason ko at ang pagrarason din ni mamang mapsa. mukang titiketan na ako. pero nahuli ko rin ang loko nang sabihin nya..

 

“O pano? TITIKETAN NA KITA?”

kaching! kaching!! kaching!!! gusto kong sabihin sa mukha nya na.. KUMAGAT KA RING LOKO KA!! TAE KA NAGAANTAY KA LANG! NAGPASIKOT SIKOT KA PA!

ayon.. best actor na best actor talaga ako nung oras na yon. mukang tinalo ko pa ang mga artistang pinoy sa pagiging best actor ko kahit walang iyakan. napa OO ko rin siya sa halangang 200 pesos. hahaha! inabot niya ang lisensya ko’t inabot ko na rin ang 200. nagsara ng bintana at humarurot na paalis. baka magbago pa isip ng loko..

masaya na ako’t 200 lang ang naibigay ko kesa nung unang huli ko sa may crame. 500 din un. paano ba naman bagong withdraw ko lang ng sweldo ko mmda na kagad ang nakatikim ng sweldo hindi ang nanay ko. salamat na rin at nakapagdota ako kanina. kung hindi, 500 ang naibigay ko kay yellow chorva (haha! hindi ikaw ito axel.)

pero shempre naniniwala din naman ako sa kasabihang “walang mangongotong kung walang magpapakotong.” eh kung mabilis lang ba ang proseso sa pinas eh pwede. eh sa bagal ng gobyerno natin ay stoneage na systema. sino bang hihindi kapag hassle na hassle ka na. kaya ayon.. kwento ko lang ang nangyare sa akin kanina. yun lang.

ds 1 s 4 u..

nakikita na kita noon sa bus. papuntang cubao, ayala, moa at kung saan saan pa.. minsan nakakasabay kita sa bus ng baliuag transit pauwi ng bulacan. Oo, matagal na kitang pinagmamasdan simula pa noong magkolehiyo ako. ang iyong anking ganda ang gimising sa tulog kong dugo. at kanina lang, bago ako mahimbing sa aking pagkakahiga ay nakita nanaman kita. pumasok ka sa aking panaginip at doon tayo’y masayang masaya sa aking munting kaharian.

gumising akong may ngiti sa aking mukha dahil kahit sa panaganip nahawakan ko ang iyong malambot na kamay. at bago ako gumising ay ako’y iyong hinagkan sa pisngi. napakasarap sa pakiramdam na parang ako’y lumulutang pahimpapawid.

subalit..

isa ka lang sa mga babaeng hanggang panaginip ko na lang. hanggang tingin na lang ang aking magagawa. at kahit kausapin kita’y hindi ka naman sasagot. talagang mapapako na lang ako dito sa pilipinas na hindi man lang kita makita ng personal.

marahil ganito na lang talaga ang tadhana natin. ika’y nagpapakasaya diyan dahil sa iyong kasikatan at ako nandito humahanga sa iyong mga larawan at pilit na nagdadasal na sana’y isang araw…

i could meet you..
and tell you..
i krass you..
maggie Q..

 

 

 

What I ate for dinner tanayt

umalis ako ng bahay papasok sa opisina na hindi pa nagdidinner. pano ba naman etong si ate late na nagsaing. kaya umalis na lang ako. pagdating ko sa opisina wala pa mashadong tao sa floor kaya pagkakataon ko na tong early break. bumaba ako sa mcdo pero andaming tao. sa country style sana kaso walang rice. sa jollibee din sana kaso ang layo. kaya ang bagsak ko eh sa reyer bbq. masarap dito pero shempre mahal. pinakapaburito ko dito eh ung peanut sauce nila para sa bbq nila. hanggang tumambad sa paningin ko ang kakainin ko na parang inaakit-akit ako. kaya’t eto ang inorder ko.

 

 

 

 

 

 

sarap noh? malinamnam! malasa! matambok..este,. malaki at marami..

eto inorder ko oh…

 

hahaha! I ate ass for dinner!

muntikan

masayang masaya na akong pauwi at nanalo kami sa dota. kumaen na rin ako sa kfc para I - treat ang sarili ko dahil sweldo nanaman.. masaya akong sumakay ng tricycle at nakita kong mukang kaskasero to at mabilis akong makakauwi…

di ko inaasahang baka ito pala ang magiging mitsa ng buhay ko…

sa kahabaan ng libertad street eh kumakaripas ng takbo ang trike. nagcounter flow at napa wow ako sa biglang kabig.

hindi pa.

hindi pa ito ang climax. dahil naoverteykan pa namin ang kotse.

napapakanta ako sa bilis ng trike. na parang the fast and the furious and dating..

hanggang counterflow parin kami sa intersection. merong patawid na fortuner.

tumigil sila. pero di pa rin kami huminto kahit gabuhok na lang ang pagitan.

nang…

kaboom! isang kotseng berde ang bigla biglang lumusot sa tabi ng fortuner, mabilis sha, hindi nga lang apak kaagad sa preno. o kahit kumabig man lang para makaiwas.

hanggang sa bumalik ako sa ulirat at napansin kong nakataas na pala ang binti ko. nagising ang diwa ko’t bawat dugo sa katawan ko eh nagsipagbilisan dumaloy. naka preno pala ng maaga ang kotse. busina na lang ng mga sasakyan ang narinig ko sa likuran ko habang palayo kami.

oo, si manong dryber eh cool lang. parang walang nangyare. napamura ako’t nangagalaite sa galit. pero naiisip ko na lang na buti na lang buhay pa ako. pero seryoso, OMG WTF JMJ SUSMARIANO! gusto ko shang umbagan. pagbaba ko ng trike nanginginig pa tuhod ko. ewan ko ba. mumurahin ko sana kaso nasabi ko na lang kay manong driber….

“Godbless you manong. sana hindi na maulit yon sa ibang pasahero…”

keeping the faith

I took this side of the road where its too rough for me to travel. I know its the right road to take but for sure I’ll be needing a lot of faith to keep me going. With my family and friends beside me, I know I can do this…

missing team OB

Tahimik na dito sa desk ko. Wala si Kat na lagi kong inaasar at QA na siya. Si Beth naman naka leave at di ko mawari kung babalik pa ba o hindi. Si April nag resign na. Si Eds TL na sa kabilang account. Si Joga, ang bagong salta sa grupo eh naiba na ang schedule. Kahit anjan pa sila Tin at Karen eh ang lalayo naman nila. Kelangan ko pang mag “Ronda Patrol” para mangulit. Naiinis ako dahil sa kung kelan ako nagpalipat ng lugar eh saka naman silang naglipana kung saan saan. para tuloy akong naiwan sa ere dito sa floor. Hehehe. Drama lang.

Pero ang talaga namimiss ko eh ung sooper uber over breaks na ginagawa namin sa istarbaks. Oorder ng kanya kanya paboritong inumin at uupo sa labas. Pagtatawan kung sino sino at kung ano ano. Paguusapan kung sino sinong epal sa floor at lalaiten. Ang madalas na topic eh sila tsokoleit, si kruger, si pido dido, at higit sa lahat eh ang ubod na tamad na manager namin na tawagin na lang nating “thriller”. Baket kamo “thriller”? Kasi kitang kita mo itong natutulog sa desk nya na parang zombie sa thriller na naka hands forward at bumabagsak ang ulo. kung sa thriller eh bumabagsak ang ulo patagilid, sa kanya laging tumutungo dahil nga tulog. Kapag nasa floor naman eh lagi kaming kakanta ng thriller at magtatawanana dahil alam na naming tulog ang manager namin.

Anyway, ang point ko eh sobrang miss ko na sila at ang grupong OB(Over Break). At nadagdagan pa ang pagkamiss ko sa kanila nang hindi ako nakasama sa Anawangin.

Sana ang Team OB buo sa susunod na outing kahit wala na sila sa opisina…

 

 

sadness inside

Itong mga nakaraang araw walang wala talaga ako sa sarili ko. Kung ano ano na ang iniisip ko at di pa rin ako mapalagay. Problema sa bahay, toxic sa opisina at pressure na dulot ng pagdating ng uncle ko.

Pagkadating ko sa bahay galing batangas eh tumambad na kagad sa mukha ko ang init ng ulo ni mama. “Baket ngun ka lang? Diba sinabe ko sayo na umuwi ka ng maaga?”. At wala na lang akong nasabe. Kahit pagod pa ako sa napakahabang biyahe(bwisit ang traffic kapag biyernes), eh di na lang ako sumagot. Naaalala ko pang pinagsabihan ako bago ako umalis na umuwi ng maaga. at ano naman ang masaya don kung uuwi ako kaagad at mangiiwan ako sa ere? Minsan pilit ko na lang silang iniitindi pero kung tutuusin buong buhay ko silang inintindi subalit di pa rin makuha ng kakarampot kong utak.

Dumating na nga ang uncle at auntie ko galing NY. Pagod pa ako galing batangas at wala pang tulog. Eh shempre diretso na to sa pag eentertain sa kanila. Medyo nakakatoxic din dahil sa kahihiyan. 2 taon na akong hindi nagppractice ng propesyon ko at kung iisipin mo eh sila ang nagpaaral sa akin. parang nawala rin ng saysay. Oo guilty ako at mejo babagal bagal ako sa mga kilos ko. Minsan napapansin ko na naiinis na rin sila sa akin kahit hindi nila sinasabe. Kasi nararamdaman ko sa hindi nila pagreply sa mga emails ko. Kapag naglolog ako sa google bigla ko na lang nakikita na maglologout sila sa google. Ewan ko ba kung ako lang un pero ramdam ko ang cold treatment coming from them. At eto ngang pagdating nila pumayag na ako sa mga plano nila. Nakausap na nya ang pinsan nya sa canada para kunin ako bilang caregiver. at ako naman ang bahala sa mga papeles ko dito. Medyo malabo pa at di pa kami nakakapagusap ng matino.

Alam kong pagbalik ko sa trabaho eh madami akong na miss. Miss ko ang mga katrabaho ko, na miss ko ang yosi breaks, over breaks, at namiss ko rin ang updates. Nagbago na nga pala ang setup ng gawain ko ngayon. at pilit kong sinasanay ang sarili sa pagbabagong iyon. at sa kaguluhang iyon eh nagdadasal na lang akong dumating ang mga claims na “non workable”. Kaso walang dumating sa unang 2 araw at napilitan akong gawin ang kinasusukahan ng marami: ang walang sawang “physical therapy”.

Isa pang bumabagabag sa akin eh ang hindi ko pagsama sa outing ng opisina. Sobrang naiinggit ako sa pagpunta nila doon. Naiinggit ako dahil napakaganda ng lugar. Naiinggit ako dahil sa naiisip kong kakaibang saya na mangyayare doon dahil andoon lahat ng mga kaibigan ko. Mamimiss ko ang kakulitan ng mga tao. Si tin, at ang kanyang magaang nyang tawa. Si beth at kat, para sa kanila mga makukulit na hirit. Sila ghambz at mommy kelly at ang kanilang kakaibang kakulitan. Sila ate jaq ate ate mai para sa mga trips nila. Para kay karen jha at jen at sa kanilang mga chorva. at madami pang iba. at sobra pang dami dahil sa mga mangyayare doon.. hai..

baket ganon?

baket ganon? noong bata ka pa eh pagnagkamali ka o nakasira ka sa bahay mas lalo kang pagagalitan ng magulang mo. o kaya naman bumagsak ka noong nagaaral ka eh pinapagalitan ka pa rin. imbes na pagaangin ang loob mo eh mas lalo kang tinutulak sa lupa. at ngayong matanda ka na rin meron pa ring pilit kang sisisihin kaysa intindihin.

 

ha? baket? alam mo ba kung baket? ako alam ko.. kasi naiintindihan ko sila. ang tanong.. baket ganon? hindi nila ako maintindihan..

bad day

So I got back to work on a rest day OT and as expected there was the cold treatment coming the queen herself. There was reason for her to be like that and with her attitude, I knew that was coming.  I dont know if others already knew but for sure they wont be happy once they get to hear my bad news. Yeah yeah, I’m not coming to the much awaited summer outing. Reasons?? I wont give any reasons since I am fed up giving reasons to people who wont even believe it. Well, I guess I have to endure again everything that they will say and do to me for the rest of the week or months..

I’m used to be an outcast. Hope I dont have to again.. I just hope..

shattered

i thought this would be a kickass night that would set my mood for this long weekend ahead. well it was, coz my ass was kicked and it was such a blow where my nerves were shaken.

also being like them, i know how to take a blow like that. I just let it enter from my ear then out from the other. such jokes don’t permeate my skin easily. but it gets tough when personal issues come in.

“wag mo nang pansinin yun jei” told myself..

but i cant. her words were packed with a great deal of meaning and was freakin thrown at me like knives. if that attack were real it would definitely kill me on the spot. i could have been 6 feet under the ground.

i fell silent but smiling. smile so big that would reach my ears but still you can see the hate and anger inside if you’re really not that dense. i wanted to fight back but i didn’t. i didn’t want to. i wanted to cry out loud in the parking lot but i didn’t. i couldn’t. my spirit was just shattered into pieces and no energy was left for me to shout. i guess i’ll just have to shut up and focus on my tasks. and hope i would regain my energy and just forget what just had happened with this long weekend.